Yas mı tuttuğumu zannettim?

Nefret mi doldu içim?

Kusamadığım için mi zehirlendim?

Kendi kendime sorarım sorularımı, kendi kendime konuşurum, deliliğin sınırlarını yalayıp geçiyorsam bile çekinmeden. Kendimi kontrol sahibi zannederken, bir anda patlar damarlarım içimde.

Güneşten parçalar kopar, tıpkı patlayan bir lamba gibi, saçılır ayaklarımın altına.

Korkarak yürünmez derim kendi kendime. Hayattan bıkılmaz, böylesi bencil olunmaz, neşe bitmez, hayaller tükenmez. İnanırım ama, inanırım zannederken içim parçalanır, ellerime dökülür.

Bir çocuk düşer uçurumdan, kanatlarını açana kadar.

Sonra her yer güvenli, her yer yeşil, yeşilin binlerce tonu!

Çok mu arabesk olurum sonra, çok demli çay mı içerim?

Kanım ağırlaşır damarlarımda, susuz kalırım herhalde.

Uyan!

Uyan!

Uyan!

Sonra uyu ki uyandığını bilesin.