Dönüyoruz başa ve sona

Düşüp kalkan güneşin ensesinde

Yok olup eriyoruz bazen şefkatle

Gürleyip çiziyoruz kalpleri bazen de.

Bir şeyler başa dönüyor,

Eski hatalardan sakınıyoruz aklımızı,

Belki bu defa atlarken bir bilinmeze

Yakmayız aynı yerleri diye umutlanıyoruz.

Dönüyoruz bir el daha,

En kıymetli taş düşmedi henüz

Daha verilmemiş mektuplar yeşermedi,

Yer var hayatımızda, henüz nefesler tükenmedi.

Dönüyoruz bir tırtılın kozasının ipeğinde

Bilge bir teyzenin ellerinde sarılan çilede

Başı ve sonu birbirine giriyor herşeyin

Bir girdaba takıldık, hayata dolanıyoruz.

Yine bildik kokular çıkıyor sokaklara,

Görünmez ipler çekiştiriyor bir yerlere,

Oradan anlıyoruz geçişleri.

Belki kabus, belki huzura dönüyoruz, bilmiyoruz.

Evla / Ekim 22 / Yeşilbahçe