Bir tavşan sandım gölgeyi,

Çıktı önüme gece vakti.

Farlar parlak, farlar ışıl ışıl

Kaçırdı aklını ezilmeden karanlığa.

Gece gece kustum yol kenarına, köşede

Kaplumbağa sırtıma çıkmış, eğildiğimde

Saçlarım dökülmüş asfalta uzun uzun

Toplasın maral, sarsın mendile.

Çamlar, kozalaklar boyu zifir

Gözleri parlak tilkiler kadar dişi,

Aç çocuklar kadar yalnızım,

Ezmişim bir sincabı, yolun bitimi.

‘Kayboldum Anne!’ diye çığlık ata ata,

Düşmüşüm ormanın soğuk kucağına.

Yazmaya başlıyorum, kanıyor ayaklarım,

Kuşlar birer parça istiyor ızdırabımdan, tepemde.

Orman derinleştikçe, dikenler çizdikçe.

Ağır kayıplar veriyorum toprağa bu gece.

Evla / Mayıs 2022 / Antalya